Zbliża się znowu
nadziei dzień
lecz myśleć o nim
boję się
Nie chcę znów płakać
zawodu czuć
Nie chcę rozpaczać
i męczyć się
Bo bardzo bolą
złamane sny
Ranią głęboko
zawodu dni
Cieszyć się pragnę
lecz nie potrafię
Radować wielce
lecz w sercu tkwi
Cierń
wbity głęboko
bolesny z każdym
serca uderzeniem

“Dwa wulkany”

Wtłoczony
między dwa wulkany
Ognistą lawą obmyty
Miotam się
Szukając wyjścia
Ogień miłości
rozgrzewa me wnętrze
Płomienie żalu
palą moje myśli
Wulkany wielkie
zbyt blisko są siebie
Nie dając mi szansy
na opanowanie
Tak chciałbym miłości
lawę pokierować
A żalu płomienie
bezpiecznie wyciszyć
I powstać
Jak Feniks z popiołów
Nowy i czysty
Na zewnątrz wystygły
Wewnątrz rozpalony
I żyć
Miłością wypełniony