depresja…

Depresja – tak to się nazywa.

Można też powiedzieć Czarny bezdenny dół.
Dół bez końca i bez początku, choć niby kiedyś się zaczyna, ale jak już w niego wpadniesz to nawet tego początku nie widzisz.
I wcale nie musi być szara. Czasem ma prawdziwe kolory, tylko są one jakby… przykurzone.
Wszystko traci sensi wiesz, że samo to jest bez sensu.
Wiesz, że ci na kimś zależy lub powinno zależeć, a mimo to tak naprawdę ci wisi.
Co z tego że na zewnątrz się śmiejesz bo cię ktoś rozśmiesza, jeśli jest to pusty śmiech, który nie sięga wnetrza. No i poczucie winy, bo powinno cię to czy tamto cieszyć, bo ktoś się stara, bo gdzieś w głębi duszy wiesz, że kochasz i ci na kimś zależy, ale to wszystko jest pod grubym kocem pustki, znieczulenia, zniechęcenia.
No i marzenia. Są, ale nie robisz nic by je zrealizować. Do tego szybko się poddajesz.
Jedyne moje marzenie, które się nie zmienia, i nie gaśnie to położyć się, zasnąć i więcej się nie obudzić.
I mam w dupie odpowiedzialność.
Całe życie staram się sprostać oczekiwaniom wszystkich i swoim, całe życie podporządkowane jest wszelkim odpowiedzialnościom, za siebie, za innych, za przedmioty…..
Ciśnienie jest już zbyt duże i nie wytrzymuję go.
Ale wiem, że tak naprawdę nic nie potrafię i nie mam szans by zmienić swój los. A teraz jeszcze ranię najbliższą mi osobę – M.
Choć M nie należy do świętych – to nie mam się czemu dziwić – to człowiek z krwi i kości.
Boli mnie ranienie M ale mam wrażenie, że już innaczej nie potrafię.
no i przede wszytskim nie mam siły…
czuję w sobie tak ogromne zmęczenie, jakby nie 33 a 333 lat było za mną.
Mam dosyć wszystkiego – włącznie z tym co mi kiedyś sprawiało radość.
Po prostu nie mam już siły…

Tagi: depresja